Bon dia chicos!

Na wijnproeverijen en thermale baden in Mendoza en wat sight seeing in Santiago de Chile ben ik richting de ‘lake district’ afgereisd. Dit gebied staat bekend om haar talloze outdoormogelijkheden. Na 5 dagen bivakkeren in het prachtige Chileense plaatsje Pucón ben ik inmiddels weer teruggekeerd naar Argentinië. De plaats San Carlos de Bariloche waar ik me nu bevindt is gelegen aan Lago Nahuel Huapi en is het Argentijnse walhalla voor buitensporten.

In de ochtend van woensdag 13 oktober kwam ik aan in Mendoza (niet in kilo’s overigens). Het Canadese koppel Rebecca en Jeremy had een prima hostel voor ons geregeld in het centrum van de stad. Deze 2 massagetherapeuten (In Canada is dat zowaar een 3-jarige opleiding) hadden een cursus gevolgd in Rio de Janeiro om er daarna nog een korte vakantie aan vast te plakken. Met hen heb ik een fietstour gedaan langs de wijnvelden en uiteraard de nodige plaatselijke wijntjes beoordeeld aan de hand van de Casacriteria ‘mate van fruitigheid’ en ‘afdronk’.

Op de zaterdag ben ik op zoek gegaan naar goede bergschoenen voor de Lake District en Patagonië. Tijdens mijn wandeling door een winkelstraat werd mijn aandacht plots getrokken door een merkwaardige sportetalage. Tussen de tenues van de Zuid-Amerikaanse topploegen Boca Juniors en Independiente pronkte het shirt van de huidige nummer 15 van de Nederlandse eredivisie. Hoewel ik op dat moment nog niet eens kon weten wat er komen ging (doelend op de nipte nederlaag van afgelopen zondag tegen de lichtstedelingen) was dit voor mij reden genoeg om direct een bus te regelen naar de Chileense hoofdstad Santiago. Bij deze een oproep aan de havenstedelingen om vanavond het gras uit de Kuip te vreten, VVV op te rollen en om in de winterstop “de Koef” op de één of andere manier naar Rotterdam te halen.

De busrit van Mendoza naar Santiago was wederom een schitterende rit door de Andes. Het mindere aan deze rit was echter dat we van de 10 uur ongeveer 3,5 uur bij de Chileense douane hebben gestaan. Bij deze grensovergang worden alle auto’s en bussen gecheckt door politie en honden, en alle tassen moeten door scanapparatuur. In de avond van zondag 17 oktober kwam ik uiteindelijk aan in Santiago. In de bus was ik vlak voor de aankomst aan de praat geraakt met een Braziliaans echtpaar uit Sao Paulo. Zij waren voor het eerst in het buitenland wat tot gevolg had dat ze een fotofrequentie van ongeveer 20 hadden (uitgedrukt in het maken van het aantal foto’s per minuut). Met de Brazilianen ben ik in de metro naar het centrum gestapt en gezamenlijk zijn we op zoek gegaan naar een hostel.

De Brasileiros Robson en Valeria konden geen Engels dus gesprekken gingen in het Spaans en tevens heb ik wat beginselen van het Portugees geleerd voor straks in Brazilie. Na de afgelopen maanden gesprekken gevoerd te hebben in het Spaans, Frans, Engels, Duits en Nederlands kwam er nu dus nog een taal bij waardoor ik me even een moment dacht te kunnen verplaatsen in de persoon van Ivo Niehe. Gelukkig werd ik snel wakker uit deze droom, want waar deze tv-persoonlijkheid volledige volzinnen produceert in 10 verschillende talen moet ik nog gemiddeld 6 klinkers kopen per zin.

Santiago is een grote, moderne stad. Je waant je hier een stuk meer in Europa dan in andere Zuid-Amerikaanse steden door alle winkels, de auto’s die wij ook hebben, maar vooral ook door de prijzen. De dagen hier hebben we veel door de stad gelopen en we zijn ook een dag naar de kustplaatsen Valparaiso en Vina del Mar gegaan om de Grote Oceaan ook eens te bewonderen. In de laatste nacht dat ik in Santiago verbleef was er blijkbaar ’s nachts nog een flinke naschok geweest van de aardbeving (5,8 op de schaal van Richter). Dit gebeurt nog regelmatig in dit gebied. Het epicentrum van deze naschok lag echter diep in de oceaan waardoor we hier niks van hadden gemerkt.

Op donderdag 21 oktober nam ik de nachtbus naar het Chileense plaatsje Pucón. Na 10 uur rijden arriveerde de bus in dit mooie, pittoreske plaatsje aan de voet van de vulkaan Villarica; één van de meest actieve vulkanen van Zuid-Amerika. Het beklimmen van deze vulkaan is de belangrijkste attractie van dit plaatsje.

Vanuit de Lonely Planet wist ik dat er hier een hostel is van een Nederlands-Chileens echtpaar met goede recensies. Dit bleek een schot in de roos te zijn want dit knusse hostel was erg gezellig en de Nederlandse eigenaar bleek ook nog gymdocent te zijn. Helaas gaf hij op de dagen dat ik hier was geen les, want ik had graag gezien hoe de gymlessen er hier aan toe gaan.

In Pucón voelde ik me als een vis in het water. Het is een heerlijk rustig plaatsje en er is enorme diversiteit aan buitensportactiviteiten die via het hostel de boeken zijn. Op mijn aankomstdag heb ik na een wandeling door het dorp het onderdeel ‘hydrospeed’ gedaan. Ik kende het nog niet, maar het komt er op neer dat je in plaats van in een raft op een soort bodyboard stroomafwaarts gaat. Één van de guides heeft van onze tocht een filmpje op youtube gezet: http://www.youtube.com/watch?v=7BKy4_kAm0E

Op de zaterdag heb ik kennis gemaakt met de omslag die het weer hier kan maken. Ik had een hike gepland door een nationaal park met veel watervallen en meren. Tijdens de start van deze tocht scheen de zon vrij fel, na een uur klimmen liep ik echter door de stromende regen en weer een uur later klom ik door de sneeuw. Zonder enige fatsoenlijke regenkleding was dit voor mij het teken om de afdaling weer in te zetten!

Zondags stond het hoofdmenu op het programma, namelijk het beklimmen van de ‘Vulcano Villarica’ (2800m). Om 7 uur ’s ochtends verzamelden we met 11 personen van ons hostel bij de touroperator om alle backpacks in orde te maken en af te reizen naar de voet van de vulkaan (1400m). Rond 8 uur begonnen we aan de klim. De tocht naar de top is 6 uur klimmen door de sneeuw. Een redelijk pittige klim (vooral als de schoenen die je gekregen hebt te klein zijn..),maar wel goed te doen als je een beetje fit bent. Uiteindelijk haalden 9 van de 12 personen van onze groep de top. Op de top kun je enigszins in de krater kijken, maar niet zover dat je het lava kunt zien borrelen (je hoort dit wel overigens). We hadden wel het geluk dat er wat lava omhoog spoot, want dit gebeurt niet vaak. Ik stond op dat moment gelukkig als een veredelde Cor Vos startklaar met mijn camera en heb hier nog een glimp van op de foto kunnen krijgen (zie foto’s).

De tocht naar beneden is gelukkig iets eenvoudiger. Het waterdichte materiaal ging aan, de helm ging op en je kreeg een soort plastic matje om je heen gebonden om naar beneden te glijden. Remmen moest je doen met door je hakken of je ‘ice axe’ in de sneeuw te drukken. Het begin was echter erg stijl dus mijn eerste rempoging op volle snelheid resulteerde in een salto en een dubbele Rietberger (uitgangswaarde 7,2).

Na een dagje relaxen aan het meer in Pucón heb ik gister de bus naar San Carlos de Bariloche genomen. Hier ben ik van plan een kleine week te blijven. Daarna heb ik nog 2 weken om verder af te reizen naar El Calafate in Patagonië, want ik wil rond 15 november het vliegtuig naar Buenos Aires pakken.

Hasta luego!