Geef Willem Heijboer extra fotoruimte kado!

Versteld staan van telkens weer een nieuw verbluffend landschap, de 4GB geheugenkaart van je camera in rap tempo volschieten, wildlife spotten, ongelooflijke afstanden afleggen en mooie hikes: dat is Patagonië!

Barlioche is de grootste stad in ‘the lake district’. Het staat bekend als de ideale stad voor outdooractiviteiten. Voor deze activiteiten ben je echter wel afhankelijk van het weer. De dagen dat ik er was regende het helaas veel waardoor het voornamelijk veel kaarten was en plannen maken voor de rest van de trip. Je hebt in Bariloche vanaf de berg ‘Cerro Campanario’ wel één van ’s werelds beste views volgens National Geographic dus 1 dag zijn we met een groep toch die berg op gegaan in de regen. Ondanks de bewolking was dit wel een indrukwekkend uitzicht. Je had het zo in één van de Lord of the Rings films kunnen stoppen. Na afloop klaarde het zowaar ook iets op, waardoor we ook nog een hike langs de verschillende meren daar hebben gedaan. Op zondag 31 oktober heb ik om 17.00 uur de bus genomen naar Puerto Madryn waar ik de volgende ochtend arriveerde.

 

Puerto Madryn is DE plaats waar je wildlife in de oceaan kunt spotten. Deze pittoreske stad is gelegen aan de Atlantische Oceaan en staat vooral bekend om de vele walvissen die je hier kunt zien en de beroemde plek op Punta Norte waar Orka’s bij hoog tij zeeleeuwen van het strand af plukken. Met het Belgische koppel Micheal en Katleen besloot ik om de dag na aankomst gelijk de tour op het aangelegen schiereiland Peninsula Valdes te doen.

Na 1,5 uur met de bus kwamen we aan in Puerto Pyramide waar de boottocht startte om de walvissen te spotten. We hadden erg geluk, want we zagen er veel en ze zwommen kort langs en onder de boot door. Indrukwekkend hoe groot die beesten zijn. Na de boottocht trokken we verder naar Punta Norte om walvissen te spotten en de beroemde plek dus waar de Orka’s zeeleeuwen van het strand plukken. Helaas was het laag tij en ook niet het goede seizoen hiervoor dus dit misten we. Op de weg naar een pinguïnkolonie hebben we nog wel Orka’s gezien (vink), maar helaas dus niet in actie. Vanuit de Free Willy films van vroeger had ik een beeld van Orka’s dat het bijzonder vriendelijke beesten zijn, maar ze staan blijkbaar bovenaan de voedselladder. Walvisbaby’s worden ook zo naar binnen geschranst.

Ik heb een filmpje op youtube gezet onze ‘whale watching’: http://www.youtube.com/watch?v=jT9BvMZLuyk

De volgende dag besloten we om te gaan duiken met zeeleeuwen. Micheal had al de benodigde Padi certificaten om te duiken, maar Katleen en ik niet. Na een instructievideo, wat oefenen met ademhalen en een lesje gebarentaal voeren we naar een zeeleeuwkolonie. Na het afdalen in het water hadden we ook hier geluk. Er kwamen ongelooflijk veel zeeleeuwen op ons af die nieuwsgierig om ons heen kwamen zwemmen. Je kan ze aanraken en ze vinden het dan leuk om in je hand te bijten. Er was één hooligan onder de zeeleeuwen die mijn muts echter erg interessant vond. Zie onderstaande link:
http://www.youtube.com/watch?v=2V7pJ0YNJrc

Al met al was dit wel één van de tofste dingen die ik hier in Zuid-Amerika heb gedaan. Na afloop kregen we nog een dvd mee met foto’s en filmpjes als mooi herinneringsmateriaal. Een iets langere sfeerimpressie is hier te vinden: http://www.youtube.com/watch?v=LpxA_Grmp-Y

 

Na 25 uur reizen kwamen we aan in El Calafate dat in het zuiden van Patagonië ligt. Met de Belgen en de Nederlandse meiden Agaath en Paulien die zich bij ons hadden gevoegd vonden we een prima hostel met een mooi uitzicht over het aangelegen meer. De grote trekpleister hier is de Perito Moreno gletsjer. Omdat we met 5 personen waren besloten we om een auto te huren, zodat we een alternatieve route konden nemen waar we wat condors konden spotten. Terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik voor de zoveelste keer ‘spotten’ gebruik. Ik zal jullie gerust stellen: ik zal niet opeens aan National Geographic en Discovery Channel gekluisterd zitten bij terugkomst..

Met de auto zijn we via een alternatieve route naar Lago Roca gereden dat in de buurt ligt van de Perito Moreno gletsjer. Onderweg ook nog (jaja.. daar is ‘ie weer) een enorme condor gespot. Na een korte blik over het meer zijn we doorgereden naar Los Glaciares National Park. Bij een mooi eerste uitzicht over de gletsjer zijn we eerst gaan lunchen. Daarna hebben we een boottour gedaan waarbij we kort bij de gletsjer kwamen. Dit was achteraf overbodig, want de ‘viewpoint’ iets verderop gaf eigenlijk een nog beter zicht. Het prachtige weer had tot gevolg dat de gletsjer alle verschillende soorten kleuren blauw produceerde.

 

Vanaf El Calafate namen we de bus naar El Chalten. Dit ligt 2,5 uur verderop en staat bekend als de ‘capital of trekking’. Het is klein dorp dat tussen de bergen ligt. Door de aanwezigheid van veel chaletjes en een hele relaxte sfeer heeft het veel weg van een willekeurig wintersportdorp in Oostenrijk. Met z’n vijven huurden we een prima chalet met 2 kamers en een slaapbank in de huiskamer waar ik uiteraard mocht crashen. Na de grote hoeveelheid dorms van de afgelopen weken, was het wel prettig om even een eigen ruimte te hebben (ook al was het de huiskamer).

Met de Belgen ben ik de dag daarop een hike gaan doen naar een viewpoint op de Fitz Roy. Dit is een puntachtige bergtop die in heel de omgeving is te zien. Dit was een aardige dag van 21km heuvel op en heuvel af wandelen, maar dit gaf wederom ongelooflijk mooie uitzichten.

 

De dag daarop ben ik met Micheal nog naar een waterval gelopen en heb ik alles georganiseerd voor mijn vlucht naar Buenos Aires. Na 155 uur alleen al aan transporturen in de bus was het prettig om weer eens het vliegtuig te pakken! Vroeg in de ochtend heb ik de bus naar El Calafate airport gepakt. Na 5 uur wachten op het vliegveld en 3 uur vliegen ben ik aanbeland in de hoofdstad van Argentinië.

Inmiddels ben ik twee dagen in Buenos Aires en… jaja.. ik heb in een kaartje weten te bemachtigen voor de derby der derby’s: next Tuesday, River Plate – Boca Juniors!

Op de planning staat nog een bezoek aan Uruguay, de watervallen van Iguaçu en de laatste 2 weken een ‘cooling down’ van mijn trip aan wat Braziliaanse kustplaatsen op de route naar Rio de Janeiro.

Adios!

Bon dia chicos!

Na wijnproeverijen en thermale baden in Mendoza en wat sight seeing in Santiago de Chile ben ik richting de ‘lake district’ afgereisd. Dit gebied staat bekend om haar talloze outdoormogelijkheden. Na 5 dagen bivakkeren in het prachtige Chileense plaatsje Pucón ben ik inmiddels weer teruggekeerd naar Argentinië. De plaats San Carlos de Bariloche waar ik me nu bevindt is gelegen aan Lago Nahuel Huapi en is het Argentijnse walhalla voor buitensporten.

In de ochtend van woensdag 13 oktober kwam ik aan in Mendoza (niet in kilo’s overigens). Het Canadese koppel Rebecca en Jeremy had een prima hostel voor ons geregeld in het centrum van de stad. Deze 2 massagetherapeuten (In Canada is dat zowaar een 3-jarige opleiding) hadden een cursus gevolgd in Rio de Janeiro om er daarna nog een korte vakantie aan vast te plakken. Met hen heb ik een fietstour gedaan langs de wijnvelden en uiteraard de nodige plaatselijke wijntjes beoordeeld aan de hand van de Casacriteria ‘mate van fruitigheid’ en ‘afdronk’.

Op de zaterdag ben ik op zoek gegaan naar goede bergschoenen voor de Lake District en Patagonië. Tijdens mijn wandeling door een winkelstraat werd mijn aandacht plots getrokken door een merkwaardige sportetalage. Tussen de tenues van de Zuid-Amerikaanse topploegen Boca Juniors en Independiente pronkte het shirt van de huidige nummer 15 van de Nederlandse eredivisie. Hoewel ik op dat moment nog niet eens kon weten wat er komen ging (doelend op de nipte nederlaag van afgelopen zondag tegen de lichtstedelingen) was dit voor mij reden genoeg om direct een bus te regelen naar de Chileense hoofdstad Santiago. Bij deze een oproep aan de havenstedelingen om vanavond het gras uit de Kuip te vreten, VVV op te rollen en om in de winterstop “de Koef” op de één of andere manier naar Rotterdam te halen.

 

De busrit van Mendoza naar Santiago was wederom een schitterende rit door de Andes. Het mindere aan deze rit was echter dat we van de 10 uur ongeveer 3,5 uur bij de Chileense douane hebben gestaan. Bij deze grensovergang worden alle auto’s en bussen gecheckt door politie en honden, en alle tassen moeten door scanapparatuur. In de avond van zondag 17 oktober kwam ik uiteindelijk aan in Santiago. In de bus was ik vlak voor de aankomst aan de praat geraakt met een Braziliaans echtpaar uit Sao Paulo. Zij waren voor het eerst in het buitenland wat tot gevolg had dat ze een fotofrequentie van ongeveer 20 hadden (uitgedrukt in het maken van het aantal foto’s per minuut). Met de Brazilianen ben ik in de metro naar het centrum gestapt en gezamenlijk zijn we op zoek gegaan naar een hostel.

De Brasileiros Robson en Valeria konden geen Engels dus gesprekken gingen in het Spaans en tevens heb ik wat beginselen van het Portugees geleerd voor straks in Brazilie. Na de afgelopen maanden gesprekken gevoerd te hebben in het Spaans, Frans, Engels, Duits en Nederlands kwam er nu dus nog een taal bij waardoor ik me even een moment dacht te kunnen verplaatsen in de persoon van Ivo Niehe. Gelukkig werd ik snel wakker uit deze droom, want waar deze tv-persoonlijkheid volledige volzinnen produceert in 10 verschillende talen moet ik nog gemiddeld 6 klinkers kopen per zin.

Santiago is een grote, moderne stad. Je waant je hier een stuk meer in Europa dan in andere Zuid-Amerikaanse steden door alle winkels, de auto’s die wij ook hebben, maar vooral ook door de prijzen. De dagen hier hebben we veel door de stad gelopen en we zijn ook een dag naar de kustplaatsen Valparaiso en Vina del Mar gegaan om de Grote Oceaan ook eens te bewonderen. In de laatste nacht dat ik in Santiago verbleef was er blijkbaar ’s nachts nog een flinke naschok geweest van de aardbeving (5,8 op de schaal van Richter). Dit gebeurt nog regelmatig in dit gebied. Het epicentrum van deze naschok lag echter diep in de oceaan waardoor we hier niks van hadden gemerkt.

 

Op donderdag 21 oktober nam ik de nachtbus naar het Chileense plaatsje Pucón. Na 10 uur rijden arriveerde de bus in dit mooie, pittoreske plaatsje aan de voet van de vulkaan Villarica; één van de meest actieve vulkanen van Zuid-Amerika. Het beklimmen van deze vulkaan is de belangrijkste attractie van dit plaatsje.

Vanuit de Lonely Planet wist ik dat er hier een hostel is van een Nederlands-Chileens echtpaar met goede recensies. Dit bleek een schot in de roos te zijn want dit knusse hostel was erg gezellig en de Nederlandse eigenaar bleek ook nog gymdocent te zijn. Helaas gaf hij op de dagen dat ik hier was geen les, want ik had graag gezien hoe de gymlessen er hier aan toe gaan.

In Pucón voelde ik me als een vis in het water. Het is een heerlijk rustig plaatsje en er is enorme diversiteit aan buitensportactiviteiten die via het hostel de boeken zijn. Op mijn aankomstdag heb ik na een wandeling door het dorp het onderdeel ‘hydrospeed’ gedaan. Ik kende het nog niet, maar het komt er op neer dat je in plaats van in een raft op een soort bodyboard stroomafwaarts gaat. Één van de guides heeft van onze tocht een filmpje op youtube gezet: http://www.youtube.com/watch?v=7BKy4_kAm0E

Op de zaterdag heb ik kennis gemaakt met de omslag die het weer hier kan maken. Ik had een hike gepland door een nationaal park met veel watervallen en meren. Tijdens de start van deze tocht scheen de zon vrij fel, na een uur klimmen liep ik echter door de stromende regen en weer een uur later klom ik door de sneeuw. Zonder enige fatsoenlijke regenkleding was dit voor mij het teken om de afdaling weer in te zetten!

Zondags stond het hoofdmenu op het programma, namelijk het beklimmen van de ‘Vulcano Villarica’ (2800m). Om 7 uur ’s ochtends verzamelden we met 11 personen van ons hostel bij de touroperator om alle backpacks in orde te maken en af te reizen naar de voet van de vulkaan (1400m). Rond 8 uur begonnen we aan de klim. De tocht naar de top is 6 uur klimmen door de sneeuw. Een redelijk pittige klim (vooral als de schoenen die je gekregen hebt te klein zijn..),maar wel goed te doen als je een beetje fit bent. Uiteindelijk haalden 9 van de 12 personen van onze groep de top. Op de top kun je enigszins in de krater kijken, maar niet zover dat je het lava kunt zien borrelen (je hoort dit wel overigens). We hadden wel het geluk dat er wat lava omhoog spoot, want dit gebeurt niet vaak. Ik stond op dat moment gelukkig als een veredelde Cor Vos startklaar met mijn camera en heb hier nog een glimp van op de foto kunnen krijgen (zie foto’s).

 

 De tocht naar beneden is gelukkig iets eenvoudiger. Het waterdichte materiaal ging aan, de helm ging op en je kreeg een soort plastic matje om je heen gebonden om naar beneden te glijden. Remmen moest je doen met door je hakken of je ‘ice axe’ in de sneeuw te drukken. Het begin was echter erg stijl dus mijn eerste rempoging op volle snelheid resulteerde in een salto en een dubbele Rietberger (uitgangswaarde 7,2).

Na een dagje relaxen aan het meer in Pucón heb ik gister de bus naar San Carlos de Bariloche genomen. Hier ben ik van plan een kleine week te blijven. Daarna heb ik nog 2 weken om verder af te reizen naar El Calafate in Patagonië, want ik wil rond 15 november het vliegtuig naar Buenos Aires pakken.

Hasta luego!

 

Hola amigos!

Dat Bolivia enorme klimaat- en landschapverschillen heeft heb ik de afgelopen periode mogen ervaren. In de Amazone was het zweten geblazen met een temperatuur van rond de 37 graden en amper een week later lag ik met mijn muts op, verstopt in mijn slaapzak, in een woestijn op 4500 meter hoogte. Inmiddels ben ik na een diverse uren in een 4x4, trein en in bussen aangekomen in Argentinië.

Op zondag 26 september heb ik met de 2 andere ‘Dutchies’ het vliegtuig naar de Amazone genomen. Dit is een vlucht van minder dan een uur in een klein vliegtuig van, naar ik vermoed, het merk “Playmobil”. Op de heenweg zaten we met slechts 7 mensen in het vliegtuig. Alle binnendeuren waren geopend  dus je kon gewoon met Co Piloot meekijken om zeker te weten dat hij niet de cock pit. De hoeveelheid turbulentie deed me vermoeden dat ik in een reguliere Boliviaanse bus zat op een eveneens reguliere onverharde Boliviaanse weg, maar de bergtoppen die naast me bewogen, een zwetende Engelsman voor me en een huilende dame naast me bevestigden me dat ik toch echt in een vliegtuig zat. Na de fraaie landing in Rurrenabaque, het pittoreske stadje vanwaar alle trips vertrekken, krijg je gelijk een klap van de enorme hitte.

De volgende dag startten we met onze groep aan de pampastour waarbij het zien en zoeken van diverse diersoorten centraal staat. Na een rit van 3 uur in een 4x4 begonnen we aan de trip in een boot. Tijdens deze boottocht kom je vooral ongelooflijk veel krokodillen, kaaimannen, capibara’s (grote cavia’s) en diverse vogelsoorten tegen. Omdat het al een lange periode droog is aldaar staat het water er erg laag, wat tot gevolg heeft dat de boot diverse malen vast loopt. Dit betekende voor ons: uitstappen en de boot naar een diepere plaats duwen. Aanvankelijk was de groep wat sceptisch over dit idee, omdat je overal om je heen krokodillen ziet, maar volgens onze guide zijn deze varianten niet gevaarlijk voor mensen. We vertrouwden op zijn woorden, maar de blikken van sommige van deze ‘alligators’ nodigden toch niet echt uit voor een sympathieke aai over de bol. Na aankomst op plaats van bestemming zijn we zonsondergang gaan kijken vanuit de ‘jungle bar’, hebben we wat gegeten en vervolgens gehangen in de hangmatten.

 

De ochtend daarop zijn we op zoek gegaan naar anaconda’s. Tijdens een snikhete wandeling van een aantal uur over de pampa’s hebben we er uiteindelijk één gevonden die in zijn hol lag na te genieten van zijn laatste maaltijd. Bij terugkomst hebben we een frisse duik in de rivier genomen, om vervolgens een overheerlijk lunch te genieten. Onze guide liet nog even zijn tarzan kwaliteiten zien door een krokodil uit het water te lokken en z’n kop aan te tikken.

Na de lunch zijn we op piranha’s gaan vissen wat het avondeten zou moeten opleveren. Saillant detail: we deden dit op exact dezelfde plek waar we 2 uur eerder onze frisse duik hadden gescoord. Helaas vingen we bot.. (en) geen piranha’s! Toch hebben we wel wat zogeheten ‘catfish’ weten te vangen voor de avond. Hoewel ik geen fervente viseter ben, was dit kakelverse beestje prima te eten.

Op de laatste dag zijn we op zoek gegaan naar zoetwaterdolfijnen. We vonden hen ook en we konden de boot uit om met ze te zwemmen, hoewel ze helaas niet zo tam zijn dat ze echt om je heen zwemmen. Vervolgens zijn we weer terug gekeerd naar Rurrenabaque voor de terugvlucht. De stad stond dit keer echter grijs van de rook door bosbranden, waardoor onze terugvlucht wat vertraging had. Gelukkig vloog het vliegtuig een aantal uur later wel, waardoor we weer heelhuids terugkwamen in La Paz. Hier krijgt menigeen door de hoogte en de smog snel last van keel- en/of hoofdpijn, dus hebben we ’s avonds gelijk de nachtbus naar Sucre genomen.

Sucre is met haar vele witte huizen en mooie pleinen een mooie stad voor Boliviaanse begrippen. De dagen hier heb ik weinig anders gedaan dan een beetje relaxen en oriënteren /organiseren voor het vervolg van mijn trip. Ik ontmoette hier weer 2 Canadezen die ik nog vanuit Peru kende en die ook de tour over de zoutvlakte van Uyuni wilden gaan doen. Met hen heb ik vorige week dinsdag de bus naar Uyuni gepakt. Deze 10 uur durende rit waarvan ongeveer 4 uur op onverharde weg geeft optimale mogelijkheden voor het ontwikkelen van de alom bekende ‘houten reet’.

De 3-daagse Salar de Uyuni tour houdt in dat je 3 dagen lang in een 4x4 over diverse landschappen heen rijdt. Op dag 1 zijn we naar de zoutvlaktes gereden: een ongelooflijk grote witte vlakte met af en toe een eiland met cactussen waar je zelf 3x in past. Een heel mooi gebied dat zich goed leent voor het maken van perspectief foto’s. Na een klapband en het bekijken van zonsondergang kwamen we uiteindelijk op 3500 meter hoogte in het zouthotel terecht (hotel van zout… wellicht een overbodige uitleg..) waar we overnachtten. Een Amerikaanse in onze groep trok de hoogte niet zo goed en reproduceerde die nacht diverse malen de maaltijden van de afgelopen dag. Zij moest helaas dus terugkeren naar Uyuni, want op dag 2 rijd je verder naar 4500 meter hoogte.

 

Op deze 2^e dag zijn we door woestijn- en vulkaangebied langs diverse meren met flamingo’s gereden. Het is bizar om te zien hoe snel landschappen van elkaar kunnen verschillen op relatief korte afstanden. In de avond kwamen we na wederom een lekke band aan bij de huisjes waar we zouden overnachten. Je zit hier op 4500 meter hoogte in de woestijn dus het koelt ’s nachts flink af. De sterrenhemel is hier wel fantastisch: je ziet er hier meer dan in heel Hollywood en Bollywood bij elkaar.

Op dag 3 stonden we om 4.30 uur op om naar de geisers en thermale baden te rijden. Met de kou buiten was zo’n thermaal bad van 35 graden meer dan welkom. Vervolgens zijn we na een ontbijt naar de Chileense grens gereden om de 2 Canadezen af te zetten. Daarna volgde een 8 uur durende rit terug naar Uyuni. Deze rit werd nog even opgeschrikt doordat er een opvliegende steen achter een vrachtwagen door de vooruit heen knalde tijdens het rijden. Gelukkig hield onze ‘chauff’ de macht over het stuur, waardoor we de laatste 2 uur veilig en wel, maar weliswaar zonder vooruit onze weg terug konden vervolgen naar Uyuni. Terug in Uyuni heb ik met de inmiddels herstelde Amerikaanse en een Australisch koppel de trein naar de grens met Argentinië gepakt (8.5 uur) om vervolgens die ochtend, na eindeloos durende grensperikelen, nog 6 uur in de naar het Argentijnse Salta te zitten.

 

Salta en vooral ook gewoon Argentinië is heerlijk na 1,5 maand reizen door Peru en Bolivia. Ondanks dat het mooie landen zijn is het reizen hier ook 1 grote assertiviteitstraining, omdat je continu op je hoede moet zijn of je niet gen***d wordt. In Salta hadden we een leuke groep met een Engelsman, een Canadees stel, een Amerikaanse en gemakshalve schaar ik mezelf ook even in deze categorie. Het enige wat we hier gedaan hebben is dagen lang kaarten en genieten van de Argentijnse keuken.

Na 4 dagen Salta heb ik de bus genomen naar Mendoza. Ik schrijf dit verhaal zowaar in deze zelfde bus waar ik inmiddels al 18 uur in zit. Als het goed is arriveren we er over een uurtje, waarna ik het Canadese stel uit Salta op ga zoeken. Mendoza is de bekende Argentijnse wijnstad en er zijn diverse buitensportmogelijkheden dus de komende dagen worden waarschijnlijk ingevuld met wijntours en buitensportactiviteiten.

Tot slot nog wat opvallende zaken over Bolivia:
* De Boliviaanse buschauffeurs zijn in opstand gekomen tegen de plannen van de regering om deze beroepsgroep een alcoholverbod op te leggen tijdens werktijd.. J
* Dat Zuid-Amerikaanse landen vaak onderuit gaan tegen Bolivia in La Paz op 3600 meter hoogte is niet gek. Als je met je backpack 20 meter bergop loopt kun je al aan het zuurstof.
* Ik ben persoonlijk benieuwd naar het korte termijngeheugen van de gemiddelde Boliviaan. Als ze je voor een bepaalde prijs ergens heen brengen is het in 75% van de gevallen zo dat of de prijs of de locatie ineens een metamorfose heeft mogen ondergaan.

Hasta luego!

Dat reizen bijna nooit volgens planning gaat heb ik de afgelopen weken mogen ervaren. Na mijn laatste week in Cusco ben ik naar de Boliviaanse kant van Lake Titicaca vertrokken (Copacabana). Na 1 nacht Copacabana ben ik naar het schitterende Is la del Sol gegaan, een eiland dat in Lake Titicaca gelegen is. Vanuit Copacabana ben ik met de bus naar La Paz gegaan. Van daaruit heb ik het vliegtuig de Amazone in genomen voor een 3-daagse tour door de ‘pampas’. Na een vertraagde terugvlucht door bosbranden heb ik gelijk de nachtbus genomen naar Sucre waar ik me op dit moment bevindt.

Op de maandag van mijn laatste week in Cusco stond de trip naar Machu Picchu op de planning. Vroeg in de ochtend zat ik in de trein richting deze oude Incastad. De treinreis van ongeveer 4 uur ging overigens dwars door de Andes en leverde dan ook fraai beeldmateriaal op. In de middag had ik een tour door Machu Picchu met een gids. Het is daar ongelooflijk toeristisch, uiteraard niet zonder reden, want het uitzicht op deze stad is bizar mooi.  Aan het einde van de middag kwam ik terug in het nabijgelegen dorp Aguas Calientes, waar ik nog een ticket voor Machu Picchu voor de dag daarop kocht en overnachtte. Reden hiervoor was dat ik de Huayna Picchu (onderstaande foto, bergtop op de achtergrond) wilde beklimmen en alleen de eerste 400 bezoekers krijgen een stempel om deze berg te mogen beklimmen, wat betekende: vroeg uit bed! 

 

Om 4.30 uur stond ik met mijn goede gedrag voor mijn hostel om te starten aan de wandeling naar Machu Picchu. De eerste bussen vertrekken om 5.30 uur, dus het is zaak om eerder boven te arriveren dan het gemotoriseerde vervoer. Na een flinke ochtendwandeling, waarvan 3 kwartier trappen lopen, arriveerde ik uiteindelijk net voor de eerste bussen bij Machu Picchu. Bij zonsopkomst was dit een nog mooier plaatje. Na een geïmproviseerde picknick ben ik om 10.00 uur de Huayna Picchu gaan beklimmen, wat weer 3 kwartier trappen lopen was. Dit was redelijk slopend, maar het uitzicht was het dubbel en dwars waard. Na nog een keer 1,5 uur trappen aflopen naar beneden, nam ik de trein terug naar Cusco.

De laatste dagen in Cusco heb ik nog wat Spaanse lessen genomen en op de donderdag stond raften op de agenda, wat ook een leuk uitstapje was. Ook heb ik me nog aan de toeristische trekpleister gewaagd door op de foto te gaan met een Lama. Dit kostte 1 Sol. Ik gaf de dame 2 Sol met de verbale toevoeging ‘lama zitten..’. Niet rekening houdend met de taalbarrière leverde dit een iets wat merkwaardige blik op van deze Peruaanse..

Op zaterdagavond heb ik met een studiegenoot de nachtbus genomen naar het Boliviaanse Copacabana. In eerste instantie was mijn plan om naar Puno te gaan (dit is een Peruaanse plaats die aan Lake Titicaca ligt), maar Copacobana is een stuk minder toeristisch. Dit pittoreske gehucht moet overigens niet verward worden met de Braziliaanse naamgenoot, want dit plaatsje ligt op meer dan 3800 meter aan het hoogste meer ter wereld. Enige overeenkomst is waarschijnlijk dat je om het uur factor 30 op je giechel mag smeren.

 

De dag erop zijn we ’s ochtends vroeg naar Isla del Sol vertrokken en daarbij werden we vergezeld door de 2 Nederlandse meiden Rinsje en Rianne. Als je over Isla del Sol loopt heb je het idee dat je aan Mediterraanse kust loopt. Het is ongelooflijk warm en het uitzicht is waanzinnig. Na het zoeken van een hostel zijn we nog op wat geluid afgegaan op het eiland. Dit bleek van een lokale muziek- en dansgroep te zijn die de dag daarop een optreden zou hebben op Isla del Luna (weer een ander eiland). Aan het begin van elk jaargetijde hebben ze hier een groot feest waarbij ze o.a. de zon en de aarde eren. De dag daarop startte hier de lente en we werden uitgenodigd om dit met hen te vieren. Dit hebben we uiteraard gedaan en zo hebben we de nog een mooi lokaal feest mogen bijwonen.

Na nog een overnachting op Copacabana ben ik met Rinsje, Rianne en de Duitser Patrick die we op Isla del Luna tegenkwamen naar La Paz vertrokken. Er valt niet zoveel over deze stad te melden.. er wordt veel gewaarschuwd voor veiligheid, maar hoewel de armoede van deze stad afstraalt, heb ik me hier niet onveilig gevoeld. Mijn persoonlijke hoofdreden om naar deze stad te komen was echter om de “Death Road” af te dalen met de mountainbike.

 

De Death Road is in 1995 uitgeroepen tot ’s werelds meest gevaarlijke weg toen deze nog geopend was voor verkeer. Een schatting is dat hier jaarlijks 200-300 mensen omkwamen. Sinds enkele jaren is deze route echter enkel geopend voor mountainbikers. Vanaf 4800 meter hoogte daal je 65km lang af naar een hoogte van ongeveer 1500 meter. Als je dit met goed materiaal en gezond verstand doet is het niet echt gevaarlijk, maar het geeft wel een kick om met een aardige snelheid  een weg af te dalen van soms 3 meter breed en een afgrond van 900 meter naast je.

Om er niet een te lang verhaal van te maken zal ik jullie de volgende keer meenemen naar de Amazone. Ik zal tevens trachten iets eerder een nieuw verhaal te posten.. 

Adios!