Hola amigos!

Dat Bolivia enorme klimaat- en landschapverschillen heeft heb ik de afgelopen periode mogen ervaren. In de Amazone was het zweten geblazen met een temperatuur van rond de 37 graden en amper een week later lag ik met mijn muts op, verstopt in mijn slaapzak, in een woestijn op 4500 meter hoogte. Inmiddels ben ik na een diverse uren in een 4x4, trein en in bussen aangekomen in Argentinië.

Op zondag 26 september heb ik met de 2 andere ‘Dutchies’ het vliegtuig naar de Amazone genomen. Dit is een vlucht van minder dan een uur in een klein vliegtuig van, naar ik vermoed, het merk “Playmobil”. Op de heenweg zaten we met slechts 7 mensen in het vliegtuig. Alle binnendeuren waren geopend dus je kon gewoon met Co Piloot meekijken om zeker te weten dat hij niet de cock pit. De hoeveelheid turbulentie deed me vermoeden dat ik in een reguliere Boliviaanse bus zat op een eveneens reguliere onverharde Boliviaanse weg, maar de bergtoppen die naast me bewogen, een zwetende Engelsman voor me en een huilende dame naast me bevestigden me dat ik toch echt in een vliegtuig zat. Na de fraaie landing in Rurrenabaque, het pittoreske stadje vanwaar alle trips vertrekken, krijg je gelijk een klap van de enorme hitte.

De volgende dag startten we met onze groep aan de pampastour waarbij het zien en zoeken van diverse diersoorten centraal staat. Na een rit van 3 uur in een 4x4 begonnen we aan de trip in een boot. Tijdens deze boottocht kom je vooral ongelooflijk veel krokodillen, kaaimannen, capibara’s (grote cavia’s) en diverse vogelsoorten tegen. Omdat het al een lange periode droog is aldaar staat het water er erg laag, wat tot gevolg heeft dat de boot diverse malen vast loopt. Dit betekende voor ons: uitstappen en de boot naar een diepere plaats duwen. Aanvankelijk was de groep wat sceptisch over dit idee, omdat je overal om je heen krokodillen ziet, maar volgens onze guide zijn deze varianten niet gevaarlijk voor mensen. We vertrouwden op zijn woorden, maar de blikken van sommige van deze ‘alligators’ nodigden toch niet echt uit voor een sympathieke aai over de bol. Na aankomst op plaats van bestemming zijn we zonsondergang gaan kijken vanuit de ‘jungle bar’, hebben we wat gegeten en vervolgens gehangen in de hangmatten.

De ochtend daarop zijn we op zoek gegaan naar anaconda’s. Tijdens een snikhete wandeling van een aantal uur over de pampa’s hebben we er uiteindelijk één gevonden die in zijn hol lag na te genieten van zijn laatste maaltijd. Bij terugkomst hebben we een frisse duik in de rivier genomen, om vervolgens een overheerlijk lunch te genieten. Onze guide liet nog even zijn tarzan kwaliteiten zien door een krokodil uit het water te lokken en z’n kop aan te tikken.

Na de lunch zijn we op piranha’s gaan vissen wat het avondeten zou moeten opleveren. Saillant detail: we deden dit op exact dezelfde plek waar we 2 uur eerder onze frisse duik hadden gescoord. Helaas vingen we bot.. (en) geen piranha’s! Toch hebben we wel wat zogeheten ‘catfish’ weten te vangen voor de avond. Hoewel ik geen fervente viseter ben, was dit kakelverse beestje prima te eten.

Op de laatste dag zijn we op zoek gegaan naar zoetwaterdolfijnen. We vonden hen ook en we konden de boot uit om met ze te zwemmen, hoewel ze helaas niet zo tam zijn dat ze echt om je heen zwemmen. Vervolgens zijn we weer terug gekeerd naar Rurrenabaque voor de terugvlucht. De stad stond dit keer echter grijs van de rook door bosbranden, waardoor onze terugvlucht wat vertraging had. Gelukkig vloog het vliegtuig een aantal uur later wel, waardoor we weer heelhuids terugkwamen in La Paz. Hier krijgt menigeen door de hoogte en de smog snel last van keel- en/of hoofdpijn, dus hebben we ’s avonds gelijk de nachtbus naar Sucre genomen.

Sucre is met haar vele witte huizen en mooie pleinen een mooie stad voor Boliviaanse begrippen. De dagen hier heb ik weinig anders gedaan dan een beetje relaxen en oriënteren /organiseren voor het vervolg van mijn trip. Ik ontmoette hier weer 2 Canadezen die ik nog vanuit Peru kende en die ook de tour over de zoutvlakte van Uyuni wilden gaan doen. Met hen heb ik vorige week dinsdag de bus naar Uyuni gepakt. Deze 10 uur durende rit waarvan ongeveer 4 uur op onverharde weg geeft optimale mogelijkheden voor het ontwikkelen van de alom bekende ‘houten reet’.

De 3-daagse Salar de Uyuni tour houdt in dat je 3 dagen lang in een 4x4 over diverse landschappen heen rijdt. Op dag 1 zijn we naar de zoutvlaktes gereden: een ongelooflijk grote witte vlakte met af en toe een eiland met cactussen waar je zelf 3x in past. Een heel mooi gebied dat zich goed leent voor het maken van perspectief foto’s. Na een klapband en het bekijken van zonsondergang kwamen we uiteindelijk op 3500 meter hoogte in het zouthotel terecht (hotel van zout… wellicht een overbodige uitleg..) waar we overnachtten. Een Amerikaanse in onze groep trok de hoogte niet zo goed en reproduceerde die nacht diverse malen de maaltijden van de afgelopen dag. Zij moest helaas dus terugkeren naar Uyuni, want op dag 2 rijd je verder naar 4500 meter hoogte.

Op deze 2^e dag zijn we door woestijn- en vulkaangebied langs diverse meren met flamingo’s gereden. Het is bizar om te zien hoe snel landschappen van elkaar kunnen verschillen op relatief korte afstanden. In de avond kwamen we na wederom een lekke band aan bij de huisjes waar we zouden overnachten. Je zit hier op 4500 meter hoogte in de woestijn dus het koelt ’s nachts flink af. De sterrenhemel is hier wel fantastisch: je ziet er hier meer dan in heel Hollywood en Bollywood bij elkaar.

Op dag 3 stonden we om 4.30 uur op om naar de geisers en thermale baden te rijden. Met de kou buiten was zo’n thermaal bad van 35 graden meer dan welkom. Vervolgens zijn we na een ontbijt naar de Chileense grens gereden om de 2 Canadezen af te zetten. Daarna volgde een 8 uur durende rit terug naar Uyuni. Deze rit werd nog even opgeschrikt doordat er een opvliegende steen achter een vrachtwagen door de vooruit heen knalde tijdens het rijden. Gelukkig hield onze ‘chauff’ de macht over het stuur, waardoor we de laatste 2 uur veilig en wel, maar weliswaar zonder vooruit onze weg terug konden vervolgen naar Uyuni. Terug in Uyuni heb ik met de inmiddels herstelde Amerikaanse en een Australisch koppel de trein naar de grens met Argentinië gepakt (8.5 uur) om vervolgens die ochtend, na eindeloos durende grensperikelen, nog 6 uur in de naar het Argentijnse Salta te zitten.

Salta en vooral ook gewoon Argentinië is heerlijk na 1,5 maand reizen door Peru en Bolivia. Ondanks dat het mooie landen zijn is het reizen hier ook 1 grote assertiviteitstraining, omdat je continu op je hoede moet zijn of je niet gen***d wordt. In Salta hadden we een leuke groep met een Engelsman, een Canadees stel, een Amerikaanse en gemakshalve schaar ik mezelf ook even in deze categorie. Het enige wat we hier gedaan hebben is dagen lang kaarten en genieten van de Argentijnse keuken.

Na 4 dagen Salta heb ik de bus genomen naar Mendoza. Ik schrijf dit verhaal zowaar in deze zelfde bus waar ik inmiddels al 18 uur in zit. Als het goed is arriveren we er over een uurtje, waarna ik het Canadese stel uit Salta op ga zoeken. Mendoza is de bekende Argentijnse wijnstad en er zijn diverse buitensportmogelijkheden dus de komende dagen worden waarschijnlijk ingevuld met wijntours en buitensportactiviteiten.

Tot slot nog wat opvallende zaken over Bolivia:
* De Boliviaanse buschauffeurs zijn in opstand gekomen tegen de plannen van de regering om deze beroepsgroep een alcoholverbod op te leggen tijdens werktijd.. J
* Dat Zuid-Amerikaanse landen vaak onderuit gaan tegen Bolivia in La Paz op 3600 meter hoogte is niet gek. Als je met je backpack 20 meter bergop loopt kun je al aan het zuurstof.
* Ik ben persoonlijk benieuwd naar het korte termijngeheugen van de gemiddelde Boliviaan. Als ze je voor een bepaalde prijs ergens heen brengen is het in 75% van de gevallen zo dat of de prijs of de locatie ineens een metamorfose heeft mogen ondergaan.

Hasta luego!