Dat reizen bijna nooit volgens planning gaat heb ik de afgelopen weken mogen ervaren. Na mijn laatste week in Cusco ben ik naar de Boliviaanse kant van Lake Titicaca vertrokken (Copacabana). Na 1 nacht Copacabana ben ik naar het schitterende Is la del Sol gegaan, een eiland dat in Lake Titicaca gelegen is. Vanuit Copacabana ben ik met de bus naar La Paz gegaan. Van daaruit heb ik het vliegtuig de Amazone in genomen voor een 3-daagse tour door de ‘pampas’. Na een vertraagde terugvlucht door bosbranden heb ik gelijk de nachtbus genomen naar Sucre waar ik me op dit moment bevindt.

Op de maandag van mijn laatste week in Cusco stond de trip naar Machu Picchu op de planning. Vroeg in de ochtend zat ik in de trein richting deze oude Incastad. De treinreis van ongeveer 4 uur ging overigens dwars door de Andes en leverde dan ook fraai beeldmateriaal op. In de middag had ik een tour door Machu Picchu met een gids. Het is daar ongelooflijk toeristisch, uiteraard niet zonder reden, want het uitzicht op deze stad is bizar mooi. Aan het einde van de middag kwam ik terug in het nabijgelegen dorp Aguas Calientes, waar ik nog een ticket voor Machu Picchu voor de dag daarop kocht en overnachtte. Reden hiervoor was dat ik de Huayna Picchu (onderstaande foto, bergtop op de achtergrond) wilde beklimmen en alleen de eerste 400 bezoekers krijgen een stempel om deze berg te mogen beklimmen, wat betekende: vroeg uit bed!

Om 4.30 uur stond ik met mijn goede gedrag voor mijn hostel om te starten aan de wandeling naar Machu Picchu. De eerste bussen vertrekken om 5.30 uur, dus het is zaak om eerder boven te arriveren dan het gemotoriseerde vervoer. Na een flinke ochtendwandeling, waarvan 3 kwartier trappen lopen, arriveerde ik uiteindelijk net voor de eerste bussen bij Machu Picchu. Bij zonsopkomst was dit een nog mooier plaatje. Na een geïmproviseerde picknick ben ik om 10.00 uur de Huayna Picchu gaan beklimmen, wat weer 3 kwartier trappen lopen was. Dit was redelijk slopend, maar het uitzicht was het dubbel en dwars waard. Na nog een keer 1,5 uur trappen aflopen naar beneden, nam ik de trein terug naar Cusco.

De laatste dagen in Cusco heb ik nog wat Spaanse lessen genomen en op de donderdag stond raften op de agenda, wat ook een leuk uitstapje was. Ook heb ik me nog aan de toeristische trekpleister gewaagd door op de foto te gaan met een Lama. Dit kostte 1 Sol. Ik gaf de dame 2 Sol met de verbale toevoeging ‘lama zitten..’. Niet rekening houdend met de taalbarrière leverde dit een iets wat merkwaardige blik op van deze Peruaanse..

Op zaterdagavond heb ik met een studiegenoot de nachtbus genomen naar het Boliviaanse Copacabana. In eerste instantie was mijn plan om naar Puno te gaan (dit is een Peruaanse plaats die aan Lake Titicaca ligt), maar Copacobana is een stuk minder toeristisch. Dit pittoreske gehucht moet overigens niet verward worden met de Braziliaanse naamgenoot, want dit plaatsje ligt op meer dan 3800 meter aan het hoogste meer ter wereld. Enige overeenkomst is waarschijnlijk dat je om het uur factor 30 op je giechel mag smeren.

De dag erop zijn we ’s ochtends vroeg naar Isla del Sol vertrokken en daarbij werden we vergezeld door de 2 Nederlandse meiden Rinsje en Rianne. Als je over Isla del Sol loopt heb je het idee dat je aan Mediterraanse kust loopt. Het is ongelooflijk warm en het uitzicht is waanzinnig. Na het zoeken van een hostel zijn we nog op wat geluid afgegaan op het eiland. Dit bleek van een lokale muziek- en dansgroep te zijn die de dag daarop een optreden zou hebben op Isla del Luna (weer een ander eiland). Aan het begin van elk jaargetijde hebben ze hier een groot feest waarbij ze o.a. de zon en de aarde eren. De dag daarop startte hier de lente en we werden uitgenodigd om dit met hen te vieren. Dit hebben we uiteraard gedaan en zo hebben we de nog een mooi lokaal feest mogen bijwonen.

Na nog een overnachting op Copacabana ben ik met Rinsje, Rianne en de Duitser Patrick die we op Isla del Luna tegenkwamen naar La Paz vertrokken. Er valt niet zoveel over deze stad te melden.. er wordt veel gewaarschuwd voor veiligheid, maar hoewel de armoede van deze stad afstraalt, heb ik me hier niet onveilig gevoeld. Mijn persoonlijke hoofdreden om naar deze stad te komen was echter om de “Death Road” af te dalen met de mountainbike.

De Death Road is in 1995 uitgeroepen tot ’s werelds meest gevaarlijke weg toen deze nog geopend was voor verkeer. Een schatting is dat hier jaarlijks 200-300 mensen omkwamen. Sinds enkele jaren is deze route echter enkel geopend voor mountainbikers. Vanaf 4800 meter hoogte daal je 65km lang af naar een hoogte van ongeveer 1500 meter. Als je dit met goed materiaal en gezond verstand doet is het niet echt gevaarlijk, maar het geeft wel een kick om met een aardige snelheid een weg af te dalen van soms 3 meter breed en een afgrond van 900 meter naast je.

Om er niet een te lang verhaal van te maken zal ik jullie de volgende keer meenemen naar de Amazone. Ik zal tevens trachten iets eerder een nieuw verhaal te posten..

Adios!